The Way of Wisdom – Great Minds Think Compassionately

The Way of Wisdom – Great Minds Think Compassionately.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Anderen helpen, dat doe ik lekker zelf.

Recentelijk las ik een zeer lezenswaardig en verrassend (voor mij) artikel. De auteur stelt in dit artikel dat er slechts twee universele wetten zijn. 1) gij zult niet stelen en 2) gij zult niet doden (want de ultieme diefstal). Deze wetten impliceren dus ook gij zult niet bestolen en niet gedood worden.

Elke andere wet doet volgens de auteur afbreuk aan deze universele wetten en verleent aan de ene groep privileges ten koste van de anderen. Daarom moeten die wetten – en uitvoeringsrichtlijnen – ook uitgebreid gespecificeerd worden. Wanneer behoor je wèl tot de begunstigden en wanneer (zeker) niet. M.a.w. vrijheid, eigendom, zelfbeschikking wordt juist door die wetten geweld aangedaan. Het onmenselijke zit dus in ons systeem ingebakken.

De menselijkheid wordt dus juist door deze wetten geweld aangedaan. Het geeft de begunstigden het recht anderen te benadelen. Maar dan wel lekker anoniem. Door de wetten worden deze handelingen dus “gelegitimeerd”. Wij hebben geleerd te geloven in het tegendeel: onze wetten staan juist ten dienste van die menselijkheid. Eng, niet?

Wanneer alleen de twee universele wetten zouden gelden, zouden er geen asielzoekers zijn. Dus ook geen afgewezen asielzoekers. Er zouden vrije mensen zijn die de keuzevrijheid hebben wat zij bezitten en weten, te delen met anderen. Met wie wel en met wie niet. Het zou dan niet aan anderen zijn om dat jou dwingend op te leggen. Het zou dan weer jouw eigen verantwoordelijkheid zijn. Ook zou het dan niet meer anoniem zijn. Het zou dan (weer) van mens tot mens zijn.
Ik zou mij dan ook – zoals Paul de Blot – niet meer hoeven ergeren dat “anderen” geen hulp bieden aan een medemens. Ik zou de gedachte dat anderen dat “eigenlijk zouden moeten doen” los kunnen laten. Ik doe dat helpen dan gewoon lekker zelf.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De omgekeerde wereld

Ik was altijd in de veronderstelling dat de overheid er is om de inwoners, de burgers te dienen. “Doing together what you can’t do alone”. Zo geeft de gemeentelijke overheid invulling aan wat burgers en bedrijven graag willen, maar zelf en samen niet voor elkaar kunnen krijgen. Die hebben namelijk de handen vol met de kost verdienen. En wat de gemeente dan weer niet zelf of samen met andere gemeente klaar kan krijgen, doet de provincie. Tenminste als burgers en ondernemers dat wensen èn dat ook willen betalen natuurlijk. Voor wie zouden ze het anders doen niet waar?

Ik ga verder. Dat wat de provincie zelf of samen met andere provincies niet voor elkaar weet te krijgen, vormt een mooie opdracht voor de Rijksoverheid. En wat die Rijksoverheid niet zelf of samen met andere Rijksoverheden voor elkaar kan krijgen, dat gaat de EU resp. de New World Order voor zijn rekening nemen. Mits de inwoners en ondernemers dat nog steeds willen èn bereid zijn daar voor te betalen natuurlijk.
Wel, ik ben wakker nu. De realiteit is een heel andere. Namelijk precies omgekeerd. De overheden bepalen wat er moet gebeuren, hoe dat moet gebeuren, hoeveel dat gaat kosten, wie dat mag gaan uitvoeren en dwingen burgers en ondernemers omdat te betalen. Nee, dat gaat niet via stemmen. Nee, dat gaat niet via een verzoek of een uitnodiging. Dat gaat via (mentale en fysieke) dwang. Politieke correctheid, boetes en dat soort dingen.
Nu het volk geworden is tot dienaar, is de overheid als een auto zonder rem. Die stopt pas als de tank leeg is.
Wim Kan zei al eerder over democratie: elke ochtend als ik de krant lees ben ik weer verbaasd over wat ik nu weer allemaal wil.
Wat leef ik toch in een wondere wereld.