De omgekeerde wereld

Ik was altijd in de veronderstelling dat de overheid er is om de inwoners, de burgers te dienen. “Doing together what you can’t do alone”. Zo geeft de gemeentelijke overheid invulling aan wat burgers en bedrijven graag willen, maar zelf en samen niet voor elkaar kunnen krijgen. Die hebben namelijk de handen vol met de kost verdienen. En wat de gemeente dan weer niet zelf of samen met andere gemeente klaar kan krijgen, doet de provincie. Tenminste als burgers en ondernemers dat wensen èn dat ook willen betalen natuurlijk. Voor wie zouden ze het anders doen niet waar?

Ik ga verder. Dat wat de provincie zelf of samen met andere provincies niet voor elkaar weet te krijgen, vormt een mooie opdracht voor de Rijksoverheid. En wat die Rijksoverheid niet zelf of samen met andere Rijksoverheden voor elkaar kan krijgen, dat gaat de EU resp. de New World Order voor zijn rekening nemen. Mits de inwoners en ondernemers dat nog steeds willen èn bereid zijn daar voor te betalen natuurlijk.
Wel, ik ben wakker nu. De realiteit is een heel andere. Namelijk precies omgekeerd. De overheden bepalen wat er moet gebeuren, hoe dat moet gebeuren, hoeveel dat gaat kosten, wie dat mag gaan uitvoeren en dwingen burgers en ondernemers omdat te betalen. Nee, dat gaat niet via stemmen. Nee, dat gaat niet via een verzoek of een uitnodiging. Dat gaat via (mentale en fysieke) dwang. Politieke correctheid, boetes en dat soort dingen.
Nu het volk geworden is tot dienaar, is de overheid als een auto zonder rem. Die stopt pas als de tank leeg is.
Wim Kan zei al eerder over democratie: elke ochtend als ik de krant lees ben ik weer verbaasd over wat ik nu weer allemaal wil.
Wat leef ik toch in een wondere wereld. 
Advertenties